"روز مبادا روزي شبيه ديروز،روزي شبيه فردا  يا روزي شبيه همه روزهاي ماست"

اينكه اين روزها حالم خوش نيست خيلي مهم نيست.وقتي باران مي زند عاشق مي شوم و كنار يك پنجره خالي مي ايستم و مدتي خيره به قطره ها ي درشت باران خيره مي شوم كه بر شيشه تنهايي ام مي كوبند.اينكه وقتي دم دلتنگي آفتاب مي روم بيرون و روي تراس به اذان گوش مي دهم و باور دارم كه:"God is now here""

اينكه تمام طول شب با كتاب ها بيدار مي مانم. آخرش سحر كه مي خواهم بخوابم نگراني فردا را زمزمه مي كنم:"فردا را چه كنم؟..."

نشستم جلوي تلويزيون .تو اتاقم نرفتم تا خانواده ام فكر نكنند كه بخاطر كاري كه جور نشد حالم گرفته است.من خوبم .باور كنيد.ولي تو بدان كه درونم غوغا ست.

""Walk to remember"

اسم فيلم جديد MBC2 است.(لطفا كسي ما را لو ندهد!!!)لاندون يك پسر خوش تيپ و خوش چهره است كه در بازي تئاتر كالج اشان هم كلاسي اش "جيمي" را مي بوسد.زيرا جيمي صداي فوق العاده اي دارد و يك چهره دوست داشتني بدون آرايش كه سادگي محض زيبايي قابل توجهي به او داده.لاندون سعي در برقراري ارتباط با جيمي مي كند.او دختري ست كه جاي تاپ و دامن كوتاه ،پيراهن هاي بلند با آستين هاي تا مچ دست مي پوشد.موهايش هم هميشه به شيوه شرقي ها روي شانه هاي ريخته است.پدر جيمي يك كشيش است.در آغار رابطه به جيمي مي گويد:"اين پسرها توقعات زيادي در دوستي خود دارند كه براي قانون ما امكان پذير نيست"

جيمي هميشه بخاطر ظاهر ساده اش مورد تمسخر پسرها و البته حسادت دخترها ست كه چگونه با اين ظاهر  لاندون خوش تيپ را تور كرده!ارتباط آنها با پافشاري لاندون شكل مي گيرد.او از پدر جيمي تقاضا مي كند كه اجازه دهد جيمي با او بيرون شام بخورد.لاندون رقص بلد نيست.دوست ندارد با تلسكوپ ستاره ها را نگاه كند.كمي آزادي از جيمي مي خواهد كه او اجازه اش را مي دهد.چون فكر مي كند لاندون با او ازدواج مي كند.مادر لاندون نگران رابطه آنها ست مثل پدر جيمي .براي لاندون اهدافش را يادآوري مي كند."رفتن به دانشگاه،ادامه تحصيل،كار در نيويورك..."لاندون مي گويد:"جيمي با ديگران فرق دارد.من با او احساس تازه اي را تجربه مي كنم"

گرماگرم عشق معصوم آن دو كه هنوز با خجالت يكديگر را مي بوسند،جيمي مي فهمد كه مانند مادرش سرطان داردو به زودي خواهد مرد.به لاندون مي گويد.

او تمام طول شب رانندگي مي كند.صبح روز بعد وقتي دوستش به سراغ او مي آيد به او مي گويد:"تا آخر مبارزه مي كنم"

لاندون رقص ياد مي گيرد.برا ي جيمي در تراس اتاقش يك تلسكوپ بزرگ مي سازد.در بيمارستان برايش كتاب مي خواند.كتابي كه جيمي از مادرش به يادگار دارد.جملاتي از همه بزرگان.لاندون در آخر با جيمي ازدواج مي كند.در كليسايي ساده منتظر عروسي ست كه همگان مي دانند چند ماهي بيشتر زنده نمي ماند.جيمي با خرمن  موهاي خرمايي روي شانه افتاده و تور سفيد عروسي با چهره اي پر از لبخند قسم ياد مي كند كه تا آخرين لحظه در دردها و شادي ها كنار لاندون بماند.كه مي ماند.جيمي چند ماه پس از عروسي  مي ميرد.با كودكي در شكم.با ايمان استوارش به زندگي.لاندون به دانشگاه مي رود و تحصيلش را ادامه مي دهد.بعد از چهار سال هنوز جملات كتاب جيمي را زير لب زمزمه مي كند...

پ .ن :نياز شديد دارم كه Love Story  گوش دهم.

Where do I begin to tell the story of how great a love can be, the sweet love story that is older than the sea, the simple truth about the love she brings to me? Where do I start?

With her first 'Hello!' she gave a meaning to this empty world of mine.
There'd never be another love, another time! She came into my life and made the living fine.


She fills my heart! She fills my heart with very special things, with angel songs, with wild imaginings.
She fills my soul with so much love that anywhere, I go, I'm never lonely.
With her along, who could be lonely? I reach for her hand.
.
.
it's always there.


How long does it last? Can love be measured by the hours of a day? I have no answers now but this much I can say: I know I'll need her till the stars all burn away.
And she'll be there.

وقتي نوزادي گريه مي كنند سه احتمال وجود دارد:

1)گرسنه است.

2)جايي اش درد مي كند.

3)خودش را خراب كرده است.

بزرگترها گريه اش را دوست دارند.البته به شرطي كه نيمه شب نباشد،همه را از خواب بيدار نكند،مزاحم كاري كسي هم نشود.

نوزاد با گريه اش همه نيازهايش را فرياد مي زند.

من وقتي گريه مي كنم ،سرم را زير پتو مي كنم تا كسي صداي هق هقم را نشود .

من هم با گريه ام عميق ترين نياز زندگي ام را فرياد مي زنم اما هيچ كس نمي فهمد.

سپيده مي زند از پشت كوه هاي ترديد من و آفتاب گرماگرم مي تابد بر يخ درونم كه آب شود ...آه اگر آب شود.

سه شب ديگر از زندگي هم گذشت ؛سه شبي كه در ذهن من وتو شب سرنوشت ناميده شده اند.

مي توان بي اعتنا شد به باورهاي گذشتگان و به دنبال حقيقت در زمانه خود گشت.

مي توان خنديد به خرافات قديمي ها و داعيه روشن فكري ذهن هاي بي قيد را داشت.

مي توان چشم ها رابست و همه كارهاي تكراري كه سال هاي گذشته را دوباره تكرار كرد و صبح فردا همه چيز را فراموش كرد تا سال بعد.

مي توان به سادگي به باور اين شب ها رسيد و چيزي به نام ايمان را تجربه كرد و سپيده دمانش به تولد انساني ديگر اميدوار بود.

نمي خواهم بگويم كدام درست است و كدام غلط...كار من و تو نيست ...كار هيچ كس نيست كه درست و غلط را مشخص كند.بگذريم كه درد روزگار ما شده بلايي كه عده اي داعيه عقل سليم دارند و رهنمايي ما غافلان!

آنچه بي قرارم كرده حقيقتي ست كه در چشم هاي كوچكش مي بينم.درد گرسنگي و تنهايي اش از همه دردهاي حقير من عبور كرده و جانم را خراشيده.

توضیح تصویر:شب بیست و یکم ماه رمضان ـ جاده خراسان

آشفته ام از تبش قلبم كه با نگاه سرشار از صداقت و پر چرايي او آغاز شد و آرام نمي گيرد به هيچ درماني مگر زماني كه فكر كنم "چه كسي تعيين كرده كه او اينگونه زندگي كند و من اينچنين... و چرا همه آنچه كه من دارم به او داده نشده؟"

سنگيني نگاهش را در هر جايي حس مي كنم.در نگاه دردمند يك بيمار،در حرمت نگاه يك عاشق،در صداقت نگاه يك دوست،...حتي در چشم هاي مادرم وپدر نيز هم!

سوال من اين است."كدام نقطه آرامش بشري امان مي دهد كه از بار سنگين نگاه ها اندكي بياسايم"

وداع من با شما وداع مردي است كه انتظار ديدار را دارد.فردا روزگاري را كه من در ميان شما سپري 

کرده ام خواهيد ديد.در آن روزهاي آينده نهاني هاي من براي شما آشكار مي گردد.وخواهيد شناخت مرا پس از آنكه جاي خالي من در جامعه شما خالي گشت وكسي ديگر به جاي من نشست.

                 خطبه 149_پيش از شهادت

پ.ن: اماما ، جاي شما خالي ست ميان تك تك لحظات پر درد كه رنج انسان بودن را به دوش

مي كشيم در اين تنهايي هر روزه بشريت...بعد از شما انسانيت بزرگترين آموزگار خود را از دست داد...كاش امروز سپيده نزند...

اولين كتابي كه براي كتابخانه ام  خريدم ،ديوان تو  بود.10 سال مي شود كه همراهم هستي در تمام حادثه ها.

كوچك  كه بودم شعرهايت را حفظ مي كردم.

آسايش دو گيتي تفسير اين دو حرف است   بادوستان مروت با دشمنان مدارا

ديدم كتاب درسي نيستي كه بخواهم كلماتت را حفظ كنم.از يك قانون هميشگي رهايت كردم تا هروقت جانم طلبيدت سراغت آيم.

18 ساله بودم و طاقت ناملايمات نداشتم.كنكور زندگي قسمت خوبي برايم رقم نزده بود.بي قرار بودم از نتيجه يك سال زحمت شبانه روزي  كه در ظاهر به باد رفته بود.هيچ كس نمي توانست آرامم كند .از تو مدد خواستم:

هان مشو نواميد چون واقف نئي از سر غيب    باشد اندر پرده بازيهاي پنهان غم مخور

بار سفر بستم و كوچ كردم به آنجا كه برايم نوشته بودند.

غربت سخت بود و پر تجربه.من كوچك اما پر غرور براي كنار آمدن با همه سختي ها.

تنها دوستي كه تمام دلتنگي هايم را شنيدي و گفتي:

ديده دريا كنم و صبر به دريا فكنم        واندر اين كار دل خويش به دريا فكنم

 با همه خنده هايم خنديدي،شب ها ي بي قراري بيدار ماند ي كنارم،در كشاكش تجربه پناهم بودي،مونس شب هاي بي خوابي و روزهاي بي آفتاب ،شريك همه لحظات خوب.

و يادم داد ي كه همه چيز را در زندگي چنين  باور داشته باشم:

در دايره قسمت ما نقطه پرگاريم         لطف آنچه تو انديشي حكم آنچه تو فرمائي

پايان سفر من احساس تازه اي داشتم كه آموختي ام:

گر از اين منزل ويران  بسوي خانه روم        دگر آنجا كه روم عاقل و فرزانه روم

زين سفر گر به سلامت به وطن باز رسم     نذر كردم كه هم از راه به ميخانه روم

روزها مي آيند و مي روند.چيزي به نام زندگي براي من هر روز برنامه تعيين مي كند. .من هر روز امتحان مي شوم.خيلي وقت ها مردود مي شوم ...گاه از خودم وهمه آدم ها وهمه اشيا خسته مي شوم.ولي گله هم كاري درست نمي كند.تازه از تو آموخته ام:

حديث دل نگويم مگر به حضرت دوست         كه آشنا سخن آشنا نگه دارد

خواجه شيرازي حالا  كتابخانه ام پر از كتاب است.با اهل دلان بسياري آشنا شدم.

گاه شاه اتاقم شعري مي شود ازسهراب

گاه مولونا استادم مي شود ...كه چه بد شاگردي براي او هستم.

گاه يك داستان كوتاه از نويسنده اي گمنام حلاوتم مي بخشد.

گاه رمان ۱۰۰۰ صفحه اي تمام حقيقتم مي شود.

شاملو مدت زيادي ست كه راه زندگي نشانم مي دهد.

...

چه مي گويم؟مگر مي شود تجربه هاي آموختن را به دست قلم بسپارم؟مگر تمام شدني ست؟...قصه اينجاست كه حرف اول را از تو آموختم:

سالها دل طلب جام جم از ما مي كرد     وآنچه خود داشت ز بيگانه تمنا مي كرد

همه چيز درون من است.دنياي بيرون مجازي بيش نيست .همه چيز در دل من شكل مي گيرد...شاگردت اولين درس را با ده سال عقب افتادگي فهميد.

استاد شاگردت سوالي دارد.چشم هايم را مي بندم.از دل سوال مي كنم:

الا ايها الساقي ادر كاسا ونا ولها          كه عشق آسان نمود اول ولي افتاد مشكلها

استاد چنين پاسخم داد:

هزار شكر كه ديدم بكام خويشت باز    زروي صدق و صفا گشته با دلم دمساز

روندگان طريقت ره بلا سپرند              رفيق عشق چه غم دارد از نشيب و فراز

غم حبيب نهان به زگفت وگوي رقيب     كه نيست سينه ارباب كينه محرم راز

كتاب:شازده كوچولو ـ آنتوان دو سن اتگزوپري

روباه گفت:نمي توانم با تو بازي كنم.هنوز مرا اهلي نكرده اي.

شازده كوچول پرسيد:اهلي كردن يعني چي؟

روباه گفت:يك چيزي ست كه پاك فراموش شده.يعني ايجاد علاقه كردن.تو الان واسه من يك پسر بچه اي مثل صد هزار پسر بچه ديگر.نه من  احتياجي به تو دارم نه تو هيچ احتياجي به من.اما اگر من را اهلي كني هر دو تامان به هم احتياج پيدا مي كنيم.تو واسه من ميان همه عالم موجود يگانه اي مي شوي.من هم براي تو.

خاموش شد و مدت درازي شازده كوچولو را نگاه كرد.آن وقت گفت:ـاگه دلت مي خواهد من را اهلي كن.

شازده كوچولو گفت:دلم مي خواهد اما وقت زيادي ندارم.بايد بروم  دوستاني پيدا كنم و از كلي چيزها سر در بياورم.

روباه گفت:آدم فقط از چيزهايي كه اهلي مي كند سر در مي آورد.انسان ها ديگر براي سر در آوردن از چيزها وقتي ندارند.همه چيز را همين جور حاضر و آماده از دكان مي خرند.اما چون هيچ دكاني دوست معامله نمي كند آدم ها مانده اند بي دوست...

اين روزها مرگ آنقدر ساده اتفاق مي افتد كه به پيچيدگي هاي زندگي امان هم كوچكترين تلنگري وارد نمي كند.

"عمران صلاحي" هنرمند بود.بازيگر نبود كه تنديس بلورين بگيرد .نوازنده نبود كه از غصه نشان ندادن سازش در سيما به كنج عزلت رود.او طنز پرداز و طنز نويس بود .هنري كه همه براي گذران زندگي بدان نيازمنديم و او سخاوتمندانه لبخند را به ما هديه مي كرد.حتي روي سنگ قبرش لطفن لبخند بزنيد 

اگر او را در زمان حياتش نشناختيد لااقل دركنارش بي توجه از كنارش نگذريد.

بلاگستان قرار گذاشته بودند كه ديشب براي شادي روحش  پست طنزي در وب لاگ ها بنگارند.دير رسيدم اما دوست دارم حق نان و نمك اين خانه را رعايت كنم.يكي از حقايق تلخ امروزم را به طنز مي نويسم.

" يادم باشد اگر خواستم از اين به بعد يادگاري بنويسم حتما روي ديوار تو و به نام تو بنويسم تا به جرم دنبال شريك گشتن محكومم نكني و هيچ كدام آرمان ها يم را آهسته برايت نگويم تا با چوبت نوش جان موفقيت هاي كوچكم نكني"

پ.ن:از خیلی وقت پیش ها داستان می نوشتم.آن وقت ها که حتی تعریف درستی از انواع داستان نداشتم.هنوز هم می نویسم.در دفتر و دستک خودم.امشب شور نوشتن داشتم.زیاد و پر حادثه.اگر ادامه مطلب را خواندید داستانم را نقد کنید.به يك كهنه كار تازه جرات پيدا كرده كمك كنيد.